De spreektablet van Koen Wauters

Euh, spreektablet?
Koentje was mijn eerste grote liefde. Ik moet toen een jaar of 7 geweest zijn.
Posters boven het bed, T-shirts met zijn hoofd erop, kussens…
You name it en ik had het.

En Koen Wauters, die had zo een enorm ding ter hoogte van zijn hals. Een knobbel als het ware, die eruit stak.
Ik ging ervan uit dat dat kwam door het vele zingen en praten en noemde dat een spreektablet.
En die van mij moest en zou ook zo groot worden!
Uren heb ik met mijn ‘hyper modern opneem - apparaat met micro en cassette recorder en al’ voor de spiegel in de badkamer staan brullen.
Om nadien te vragen: ‘mama is mijn spreektablet al gegroeid?’
Wat een teleurstelling toen ik ontdekte dat die adamsappel alleen mannen gegund is. Zucht.

Dit verhaal kwam bij me naar boven toen ik mijn eigen herinneringsdoos opruimde.
Dagboeken, foto’s van Koen, verjaardagskaarten….ik heb ze allemaal door mijn handen laten glijden.
Ik heb geglimlacht om de mooie wensen die mensen me gestuurd hebben, ik heb gefronst bij het lezen van mijn oude dagboeken. Mijn God wat was ik vaak verliefd!!!
Herinneringen zijn voor iedereen anders natuurlijk, maar ik heb beslist om het kleine dagboekje op de foto te bewaren. De anderen deed ik weg.

De foto’s van Koen? No way! Die blijven.
Opruimcoach of niet…ik heb ook mijn zwakke plek.

Kristel

Zin in een babbel? Ik luister graag naar jouw verhaal.